dinsdag, maart 04, 2014

Recept voor cornflakes pannenkoekjes



Iedereen die de laatste paar weken verschillende (fashion)blogs heeft gelezen, kent ze waarschijnlijk wel: de befaamde bananen pannenkoekjes. Na ze op 3 blogs te zijn tegengekomen, besloot ik om de bananen-wondertjes een kans te geven. Op een vrijdagmorgen nam ik alle ingrediënten om het recept uit te proberen. Ik had al vaak gelezen dat er veel mensen waren die de smaak een beetje vlak vonden en het ei iets teveel proefde. Dit was ook mijn probleempje. Iets teveel eiersmaak en iets te weinig 'pannenkoekensmaak'.
Vanochtend besloot ik dat ik zin had in pannenkoeken. Echte. Met ei, melk en meel. Maar waar wij eieren en melk altijd in huis hebben, kon in nergens meel vinden. Ik bedacht me: als ik pannenkoeken kan maken met banaan, kan ik het vast ook zonder meel. Dus op Google zoeken op 'pannenkoeken recept zonder meel'. Ik kreeg verschillende hits met 'meelvervangers', oftewel: producten die mensen hadden gebruikt in plaats van meel. Ik kwam vooral veel houvermout tegen, wat wij ook nooit in huis hebben. Zucht.
Nu is er iets wat wij sinds vorige zomer altijd in huis hebben; cornflakes (het was zo warm, we hebben de hele vakantie yoghurt met cornflakes gegeten als lunch). De radartjes begonnen te werken en de tandwielen begonnen te draaien. Als ik met havermout in plaats van meel pannenkoeken kan maken, dan kan dat toch ook met cornflakes? Ja! Ik ben wat gaan prutsen en het resultaat mocht er zijn. Vandaar dat ik mijn camera erbij haalde en het receptje met jullie deel. Komtie:

Wat heb je nodig? (voor 1 persoon, ongeveer 2 kleine pannenkoekjes)
Ø  1 handje cornflakes
Ø  1 ei
Ø  Melk
Ø  Boter
Ø  Kaneel- en/of poedersuiker
Ø  Een schaaltje en een vork

Het recept:
Neem een handje cornflakes en doe dit in een bakje. Gebruik een vork om de cornflakes te 'prakken' (net als de banaan!). Zorg ervoor dat dit goedje zoveel mogelijk poederig wordt, zoals meel, en gebruik eventueel je vingers om de laatste beetjes kleiner te maken. Doe hierna het ei erbij en meng met de vork. Let op: als het goedje nu al erg 'waterig' is, doe er dan nog wat meer cornflakes bij. Vervolgens kan er een scheut melk bij. Ik denk dat ik ongeveer 4 tot 5 eetlepels heb toegevoegd, maar nogmaals: ik was aan het uitproberen en heb niet precies alles gewogen en gemeten. Doe wat goed voelt: is je mengsel al erg waterig, doe er wat meer cornflakes bij. Is je mengsel wat stroperig, doe er wat meer melk bij. Hoe meer melk en cornflakes op 1 ei, hoe minder de ei-smaak van de pannenkoeken. Ik heb ook wat kaneel aan het beslag toegevoegd (een eetlepel ongeveer), maar daar kun je zelf voor kiezen. 
Doe vervolgens wat boter in een pan, bak de pannenkoeken aan beide kanten en leg ze op je bord. Kaneel en poedersuiker en eventueel stroop (lekker gezond, ahum...) en GENIETEN!
TIP! Zoals je kunt zien: bij de eerste pannenkoek was het duidelijk niet gelukt om hem om te draaien in de pan. Daarom heb ik er maar een soort kaiserschmarren-look-a-like-pannenkoek-mengsel van gemaakt. De tweede was wel gelukt. Hoe kwam dit nou? De eerste pannenkoek mislukte omdat ik hem in de pan goot als een normale pannenkoek, dus over de hele pan. Hierdoor werd deze erg dun en kreeg ik de spatel er niet onder. De tweede heb ik al een 'american pancake' gebakken, dus klein en wat dikker. Deze kreeg ik hierdoor makkelijk omgedraaid.
Laat het me weten als je de cornflakes pannenkoeken hebt geprobeerd!

zaterdag, februari 22, 2014

Eens in de zoveel tijd...

Eens in de zoveel tijd...

Heb je zo'n weekend waarin je zoveel leuke dingen hebt gedaan, dat je het lijkt alsof die 3 dagen (vrijdag is ook gewoon lekker weekend als je maar tot half 1 naar school moet) eigenlijk veel langer duurden. Vorig weekend was weer zo'n weekend. Neem een kop thee, zet een lekker muziekje op en lees mee.

Op vrijdagavond ben ik naar het Open Podium van mijn oude middelbare school geweest. Vanaf de eerste pas die ik op het schoolplein zette, voelde het raar. Ongemakkelijk. Zo van, ik hoor hier niet. Logisch ook, want ik heb mijn diploma in the pocket. Het is nu toch al zo'n half jaar geleden dat ik na 5 jaar op dezelfde school gezeten te hebben, de benenwagen (of letterlijker: de trein en de bus) naar Utrecht nam voor het ruime sop (HBO). Het lijkt me duidelijk dat ik vroeger teveel Piet Piraat heb gekeken en het lijkt me duidelijk dat ik weinig van Vlaams versta. Ik dwaal af.
Het open podium is voor mij vanaf de tweede klas een jaarlijks fenomeen geweest. Ik durf gerust te zeggen dat ik zonder, nooit de muzikant zou zijn geworden die ik vandaag ben. In de 2e klas begon het met een karaoke versie van een Taylor Swift nummer en hell no dat mijn ouders mochten komen kijken. In de 3e klas pakte ik het groter aan en deed een volledig eigen gemaakte cover van Train (HEE HEE, je weet wel welk nummer ik bedoel) en begeleide mezelf op de gitaar. In de 4e klas deelde ik het fenomeen liedjes schrijven met de rest van de school en lied ik een eigen nummer horen. In mijn examenjaar deed ik samen met beste vriend Thomas mee en de rest is geschiedenis. Of nou ja. Afijn: we wonnen en mochten optreden op Appelpop. Nee, zonder het open podium was dat me nooit gelukt.
Vandaar ook dat ik het heel erg belangrijk vond om nog eens terug te gaan. De sfeer te proeven vanaf de andere kant van het podium. En wat wás het leuk. Oud-klasgenootjes die ineens meester-pianisten bleken te zijn. Beste vriendinnen die eindelijk hun stem lieten horen. En ach, ik kon het niet laten: kijken wie de 'nieuwe-Thomas-en-Demi' zouden zijn. Wat een heerlijke avond op een plek waar ik nooit meer terug wil. Ik zit wel lekker in Utrecht. Me stadsie.

Hoop gelul over vrijdagavond; zaterdagavond, dát was pas een avond! Ik mocht 2 sets spelen in het stadcafé van Tiel (Hexagon). Totaal zonder verwachtingen van mezelf, het publiek of de sfeer ging ik blanco de avond in en kwam ik er met een felgekleurd palet weer uit. Geweldig! Ik heb bijna alleen maar eigen nummers gezongen, een tricky dingetje als je in een kroeg speelt (covers werken dan vaak beter), maar op de één of andere manier sprak ik mensen aan. Tussen het zingen door riep een willekeurige vrouw iets naar mij, wat ik heb opgeschreven. Levensveranderend. 'Jij zingt over mijn leven'. Ik denk dat een singer-songwriter niets liever zou willen horen, dan dat het publiek zich kan identificeren met jouw muziek. Wat een belevenis.
Zondag is normaal een uitrust-met-je-onesie-op-de-bank-en-een-slechte-disney-film-aan-chill-dag. Afgelopen zondag niet. Om 2 uur nam ik de trein naar Den Bosch, waar ik had afgesproken met mede-blogger Natasja. Ik ontmoette haar afgelopen herfst op Appelpop. Zondag trad een klasgenootje van mij op in W2, met zijn band Valour Up Twice. Tussen 'gemeenschappelijke vrienden' zag ik Natasja staan. Het gig-maatje was gevonden. Heerlijke muziek! Ook de band The Silverfaces die ik daarna nog gezien heb, was erg lekker! Allebei in de psychedelische sferen. Hierna had ik nog kunnen genieten van Birth Of Joy, maar ik koos voor de weg naar huis aangezien mama lekkere bami had gemaakt. Helaas liet ze mijn bord met het allerlaatste beetje bami op de grond vallen (aka bami letterlijk overal, satesaus op de keukenkastjes). Ik ben naar de snackbar gefietst en heb onvrijwillig een frietje en een frituur-loempia op. Wat een heerlijke kut-afsluiter van een geweldig leuk fantastisch heerlijk weekend!

Dat gebeurt ook maar eens in de zoveel tijd.

The Silverfaces
Mooie verlichting in Den Bosch

PS. Heel verwarrend, zo'n verhaal over een weekend van een week geleden maar ik moest dit nog even delen!

zondag, februari 02, 2014

koopgeil en alles opschrijven

"Verandering is altijd goed."

Volgens mij een goed voorbeeld van zo'n typisch Hollands spreekwoord. Ik vind dat er een hoop waarheid in deze zin zit. Het is nu ongeveer 2 maanden geleden dat ik alle geschiedenis van mijn blog verwijderde en opnieuw begon. Nog steeds heb ik er geen seconde spijt van gehad. Lekker schrijven wanneer ik het wil, niets verplicht zijn en in de winter is het grootste voordeel: niet uren koukleumen voor een goede outfitpost. Soms mis ik het wel een beetje. Alle reacties die ik altijd kreeg op mijn zelf samengestelde outfits. Aan de andere kant: ik heb veel liever dat ik complimenten krijg op mijn manier van schrijven of fotograferen, dan op de kleren die ik draag.
Nu lijkt het alsof ik een enorme bitch ben die zich beter voelt dan de mode-bloggende-menigte waar ik toe behoorde, maar niets is minder waar. Ik ben nog steeds een shopverslaafde, koopjesjagende, koopgeile, ouwe hipster. Vandaar de volgende foto: mijn aankoopjes van deze week:

De bovenste twee tops en het off-white gevaarte in het midden (een prachtige gehaakte jumpsuit!) zijn €10 koopjes van de Zara. Waar ik 2 jaar geleden nog kotsend langs de Zara liep, aangezien ik me toen in mijn rebelse ik-draag-alleen-houthakkers-blousjes-en-zwarte-docs-periode bevond en de Zara daar niet echt op aansloot, zo kan ik nu niet gaan winkelen zonder alle Zara's in de desbetreffende stad van boven tot kelder uitgepluist te hebben. Die 'nette' collectie met pantalons en blazers zal nooit mijn ding worden, maar met de Trafaluc collectie kun je mijn kledingkast elk seizoen wel vullen. Ik vergelijk het graag met de Divided collectie van H&M, die ik overigens ook leuker vind dan de reguliere collectie. Maar waar Divided soms bedoelt lijkt voor 12-jarigen, vind ik Trafaluc perfect aansluiten op de 16-21 categorie. Een beetje netjes, romantisch, stoer en vooral: lekker jong!
Nu we het toch over de H&M hebben: het grijs-gespikkelde shirtje komt er vandaan. Lekker basic, past overal bij, grote ketting of sjaal erbij en gaan. De onderste twee items komen van le kringloop. Dat was nog een heel gedoe. Afgelopen vrijdag vierde mijn vriend samen met 2 andere vrienden hun verjaardag. Zoals elke verjaardag die in de vriendengroep gevierd wordt, had ook dit feestje een thema. Dit keer: recessionparty. Het idee was: iedereen draagt een outfit die bij elkaar minder dan €10 moest kosten. Nu zit koopjes jagen in mijn bloed en móest dit toch wel gaan lukken. Het vestje heb ik uiteindelijk voor het feest gekocht, €2,25, en het gestreepte shirtje gewoon. Voor de lol. Voor de geïnteresseerden: de outfit voor het feest heb ik afgemaakt met een afgrijselijke zwart/wit gestreepte legging van de H&M (€5) en een verknipt wit t-shirt van de Zeeman (€2,49). Als finishing touch knoopte ik een stukje t-shirt om mijn pols als superstylish bracelet (OMG).

De vorige keer schreef ik nog over de tentamenweek en de benodigde stress die erbij kwam kijken. Dit keer zit ik in pyjama, #nomakeup, achter mijn laptop met de Avatar-marathon van Nickelodeon op de achtergrond. Ik heb elke aflevering al minstens 5 keer gezien, maar ik blijf het een prachtige serie vinden. Wat ik de afgelopen week weer lekker veel gedaan heb, is gitaar spelen. En schrijven, heel veel schrijven. Heerlijk vind ik dat: kopje thee, warme sokken, gitaar erbij, op bed zittend en al mijn gedachten op papier zetten. Melodie eronder et voilà: hitje. Haha was het maar zo makkelijk. Vaak komt er spontaan iets in me op, vaak gebeurt dit midden in de nacht of als ik letterlijk nét in bed lig. Vandaar dat dit boekje op mijn nachtkastje ligt, zodat ik ten alle tijde mijn gedachten op papier kan zetten.

Wat ik ook nog steeds probeer uit te vogelen, is keyboard spelen. Tot mijn grote ergenis is het verdomd lastig. Waarschijnlijk ben ik ook gewoon te lui om me er echt toe te zetten het te leren in plaats van maar wat aankloten met een uidraaitje van The Script. Wat wel weer heel fijn is: keyboards (en piano's) zijn ontzettend fotogeniek en staan zo leuk in je kamer.
Die zebrakop van de foto staat hier naast me, klaar om gedronken te worden en wat lekkers te eten zit in de oven. Ik denk dat ik me daar nu maar eens op ga storten. Want hoe leuk winkelen en muziek maken ook zijn. Er is één ding wat nog duizend keer leuker is. Eten.

maandag, januari 20, 2014

j a n u a r i

"Minpunt is de tentamenweek over twee weken. Waar ik vandaag dan ook echt aan ga beginnen. De planning ligt al klaar. Beloofd."

Beloofd is beloofd en belofte maakt schuld. Het is me wederom niet gelukt. Ondanks het feit dat ik me niet voor de volle 100% en misschien zelfs niet voor de halve 50% aan de gemaakte planning heb gehouden, gingen mijn eerste 2 tentamens vandaag verrassend goed. Als ik de laatste 2 weken zou moeten beschrijven met 1 woord: spanning. 

Want wat was het spannend. Leren voor de eerste, echte tentamenweek op een Hogeschool. Het werd alleen nog maar spannender toen ik erachter kwam dat ik mijn tentamens extern moest maken. Dat wil dus zeggen dat ik ze ergens anders moest maken. Niet op school. Als er iets is waar ik de zenuwen van krijg, dan is het wel het onbekende. Ik probeerde mezelf nog tegen te houden, maar het gebeurde als vanzelf: paniek. Op mijn rooster stond dat ik al mijn tentamens moest maken in 'kerk'. Welke kerk? Wel in Utrecht? Hoe kom ik daar dan? Waarom staat er geen adres bij? Wie moet daar nog meer heen dan? Welke bus moet ik dan nemen? Hoe laat moet ik de trein dan nemen? Ongelooflijk en uitermate schijtirritant word ik dan. Gelukkig waren al mijn problemen snel opgelost toen ik even kalm ben gaan zoeken op de schoolsite. Opgelost. Weg paniek. 

Ik durf het bijna niet uit mijn strot te duwen: januari is alweer bijna voorbij. Ongelooflijk. Het ergste vind ik dan altijd de gedachte dat je 1/12 van een jaar verspild hebt aan het leren van toetsen. Wat een verschrikkelijke gedachet, veeg hem weg. Zo denk ik dan. Vrijdag om 13:00 uur is de tentamenweek voorbij. Over. Finished. YES. Ik hoop eigenlijk dat ik februari in kan gaan met de gedachte dat ik iets meer bereikt heb dan alleen tentamens te hebben gemaakt. Ik hoop eigenlijk dat ik nog een optreden kan fixen. PS. als jullie in je eigen buurt iets tegen komt waar ik liedjes kan komen zingen, zeg het maar.

Ik denk dat het tijd is om mijn boeken er weer bij te pakken, want ik denk dat het voor jullie allemaal duidelijk is dat dit bericht puur studie-ontwijkend-gedrag is. Wat jammer nou. Soms moet je gewoon even van je afschrijven. Even weg ermee, weg met die woorden en weer verder gaan. 

December: het lijkt alweer zo lang geleden...



dinsdag, januari 07, 2014

over bedanken en vieren

Oneindig veel dank.

Daar wil ik dit bericht mee beginnen. Op mijn vorige 'eerste' post heb ik, zowel in het echte leven als digitaal, enorm veel positieve reacties gekregen. Veel van jullie herkenden een stukje van zichzelf in mijn verhaal, wat precies de snaar is die ik wil raken bij mensen. Ik heb al jullie berichtjes met een hartverwarmende kop thee (letterlijk en figuurlijk) gelezen en ik werd er heel enthousiast, vastberaden en stiekem een beetje verlegen van. Daarvoor dus: oneindig veel dank.

De afgelopen week zal voor iedereen evenveel hectiek opgeleverd hebben, maar ik moet zeggen dat ik kerst, oud & nieuw en de kerstvakantie als geheel nog nooit zo 'vol' heb meegemaakt. 2013 was voor mij in dit opzicht een speciaal jaar. Ik vierde dit jaar namelijk voor het eerst kerst en oud & nieuw met een man in mijn leven. Het was precies zoals ik het me voorstelde: alle 'schoonfamilie' (ik vind dat je dat woord pas gebruikt als je getrouwd bent. Maar het ligt zo lekker...) ontmoeten, naar mijn eigen familie, saampjes gourmetten, en een paar dagen later samen aftellen. Elkaar zoenen, elkaar een gelukkig nieuwjaar wensen, wat dat dan ook mag inhouden en naar het vuurwerk staren. In de regen. Maar wel samen. Samen. Wat een prachtig woord. Ook daarvoor: oneindig veel dank.

Ik heb mijn kerstvakantie de afgelopen 3 dagen afgesloten op de beste manier die ik me zou kunnen bedenken: in Amsterdam met mijn nichtje en zusje, werkend en bij schoonfamilie (weer dat woord, nu blijf ik het gebruiken hoor!). Afgelopen vrijdag ben ik om 9 uur met mijn zusje op de trein naar Amsterdam gestapt om daar, met nichtje erbij, eens lekker door de straatjes te slenteren. Omdat ik me van tevoren bedacht had dat ik Nike Roshe Runs moest en zou kopen, ging ik elke sneakerwinkel in. Vervolgens twijfelde ik daar over onder andere kleur, vorm en vooral prijs, aangezien de krengen 90 euro zijn. Demi zou Demi niet zijn, als ze uiteindelijk een paar met 30 euro korting mee naar huis kon nemen in een prachtige fushia kleur met grijze accenten. Buit binnen, Demi blij. Vervolgens heerlijk gegourmet bij opa en oma en de dag was compleet. Speciaal aan de FrontRunner: oneindig veel dank.

Afgelopen zondag heb ik, samen met mijn vriend, een nieuwjaarsborrel bijgewoond van mijn schoonfamilie (klaar met de excuses, wat een prachtwoord!). Zoals altijd was dit hartstikke gezellig, heb ik weer wat nieuwe familieleden ontmoet en kregen we weer wat geweldige standaard vragen naar ons hoofd geslingerd (maar hoelang zijn jullie al samen dan? En hoe kennen jullie elkaar dan? O wat leuk!). Heerlijke middag en een heerlijke afsluiter van wat helaas alweer het einde van de vakantie is. Toch oneindig veel dank.

Maandag. Het was weer zover. Maandag om half 9 vertrok mijn trein weer naar Utrecht (gelukkig iets later dan normaal gesproken, oftewel: een soort van uitslapen) en mocht ik weer in de collegezaal wegteren. Helaas houd ik van mijn studie en kan ik niet stoppen. Ik kan niet niet studeren. Stiekem ben ik best een nerdie-nerdje en houd ik van kennis vergaren. Minpunt is de tentamenweek over twee weken. Waar ik vandaag dan ook echt aan ga beginnen. De planning ligt al klaar. Beloofd.
Ook al kan ik school soms haten. Ook al wil ik het soms wurgen. Ook al vraag ik mezelf soms af  waarom ik in hemelsnaam als net-17-jarige aan een HBO-opleiding ben begonnen en niet gewoon lekker een jaartje vrijwilligerswerk heb gedaan. Ook al heb ik geen zin om morgen naar de trein te lopen. Ik weet dat ik mezelf gelukkig mag prijzen dat mijn ouders mijn studie überhaupt kunnen betalen, dat er überhaupt een studie bestaat die bij mij past en dat ik überhaupt naar school kan. Want er zijn miljoenen meisjes van mijn leeftijd die dolgraag naar school zouden willen gaan, maar dit niet kunnen. En voor die meisjes, zet ik morgen de wekker. Want school, ook al vind ik je niet altijd even leuk.

Oneindig veel dank.