03 februari, 2016

Boedapest #1

Ik ben alweer bijna een week in de hoofdstad van Hongarije. Inmiddels ben ik gewend geraakt aan mijn kamer, mijn huisje, de enge lift, de vele zwervers en de niet-zo-hartverwarmende-Hongaren. Omdat ik hier 4 maanden ga verblijven om te studeren, leek het mij een tof idee om een blog te beginnen (alweer...). Voor mijn familie, vrienden en collega's: de komende maanden kun je hier lezen en zien wat ik allemaal meemaak. Voor degenen die mij destijds gevolgd hebben op Demi Knight's Life en daardoor hier beland zijn: it's good to be back!


Op deze eerste foto's zien jullie mijn directe leefomgeving: het uitzicht, mijn kamer en... mijn nieuwe gitaar. Mijn eigen gitaartje mocht helaas niet mee dus besloot ik hier een tijdelijke te kopen. Vier maanden zonder liedjes schrijven is natuurlijk een beetje lastig.
Even een kleine terugkoppeling naar afgelopen zaterdag. Om half 9 in de de ochtend kwamen Yvet (studiegenootje) en ik na een helse busrit eindelijk aan in Boedapest. De busreis bestond vooral uit véél te veel stoppen, nachtelijke politiecontroles en random, dronken passagiers die elkaars liefde vonden. Twee stoelen voor ons. Maar goed, we waren er eindelijk. Na wat ronddolen en rondvragen kwam we erachter dat de pinautomaat bij het busstation helemaal niet kapot was, dus pinden we zoveel mogelijk geld (want taxi en huur) en namen we de eerste taxi die we konden vinden naar ons appartementje. Op Jószef Körút werden we eruit gelaten om vervolgens een kwartier buiten te wachten op onze huisbaas, die niet zo punctueel schijnt te zijn. Buiten het feit dat mijn bureaustoel én rolluiken nu al kapot zijn (sowieso niet mijn schuld), is het een chill en vooral ruim appartement. Supermarkten en metrostations zitten op loopafstand en de McDonalds op kruipafstand.
De eerste avond zijn Yvet en ik direct naar Szimpla Kert gegaan. Dit is een zogenaamde 'ruïn bar', oftewel een spontaan ontstane bar in een verlaten pand. Ik ga proberen er wat meer foto's te maken, want het is niet uit te leggen wat voor bijzondere plek dat is. Wat ik in ieder geval kan beamen, is dat het enorm toeristisch is en we er elke avond wel Nederlands horen.
Naast het lokale bier proeven, hebben we vooral aan sightseeing gedaan. Vandaag stond een kortstondig bezoekje aan de universiteit op de kaart en vanavond is het tijd voor ons eerste Erasmus partijtje. Niet voordat we allemaal een middagdutje gedaan hebben natuurlijk. O, vergeet ik bijna te vertellen: inmiddels zijn ook onze twee huisgenoten, Sixtine en Leá uit Brussel gearriveerd. Eén en al gezelligheid en de hele dag die prachtige Franse taal om ons heen. Top top top.
De volgende keer wil ik jullie wat meer gaan vertellen over mijn eerste indrukken van de stad én vooral de mensen, gewoontes etc. Voor nu houd ik het even voor gezien. Time for Netflix!

Joe!

10 januari, 2016

Mini polaroids

Noem het ouderwets of hipster; ik vind het geweldig.

Alles wat qua camera's analoog is vind ik geweldig. Het beste zijn die 5 euro wegwerpcameraatjes die je tegenwoordig overal weer kunt kopen (want: hipster). Wat is er nu zo leuk aan? De crappy kwaliteit? Het feit dat je je selfie niet direct te zien krijgt en dus geen idee hebt of je er nog één moet maken? Die (soms wel) twee weken die je wacht tot je de foto's van dat ene feestje in je handen hebt, terwijl iedereen eigenlijk al uitgepraat is over dat festijn en weer door is gegaan met leven? Ja. Eigenlijk precies die drie dingen. Die heerlijke, soms verschrikkende kwaliteit. Dat je een foto hebt gemaakt waarvan je op dat moment zeker wist dat je er een plekje op World Press Photo mee zou verdienen, maar je snel bedenkt als je na het ontwikkelen een enorme duim ontdekt. Zonde? Jammer? Nee: leuk! Je hebt geen idee wat er gaat komen. Vaak weet ik wanneer mijn rolletje eindelijk vol is, niet eens meer waar ik eigenlijk foto's van heb gemaakt. Heerlijk als je drie weken later die ene foto van jezelf in je hand krijgt gedrukt waarop je eigenlijk net iets te dronken bent. Zo'n foto die je acuut zou verwijderen als je hem met je iPhone gemaakt zou hebben. Ja: het duurt soms achterlijk lang (ik heb al meerdere klachten ingediend over de crappy fotoservice van een bepaalde-winkel-waarvan-ik-de-naam-niet-ga-noemen) en ja: soms mislukt je rolletje hopeloos en moet je er toch voor dokken. Je moet ervan houden, laat ik het daarbij laten. Ik hou ervan.
Al helemaal van mijn lieve baby, de Fujifilm Instax mini. Hetzelfde effect als zo'n wegwerpding, alleen plus een wit randje, een maatje kleiner en geen twee weken maar tien minuten wachttijd. Ik ben nog steeds aan het uitvogelen hoe het witte gevaar precies werkt en hoe ik hem het best kan gebruiken, en daar wilde ik vandaag alvast wat resultaten van delen.

De vraag van vandaag: fotograferen jullie wel eens analoog? Wat zijn jullie favorieten? 

Liefs, Demi



Links: muziekjes & Rechts: Demi in onze hoofdstad



Links: de muren versierd met oude filmposters (UO) en jurkjes & Rechts: natuurlijk uitzicht

10 september, 2014

06 september, 2014

23 augustus, 2014