5.26.2014

Fujifilm instax mini 8

Ik ben eindelijk volwassen!

Of nou ja; 18. Ik heb dit weekend heerlijk drinkend, feestend, lachend en katerend doorgebracht, maar daar zal ik jullie verder niet mee lastigvallen. Waarmee dan wel? Scroll naar beneden en aanschouw mijn perfecte, nieuwe aanwinst: de Fujifilm Instax mini 8. Voor de mensen die de pastelkleurige schat niet kennen: het is een moderne versie van een Poloroid camera. Ik heb hem van mijn vriend gekregen en ik ben er zo ongelofelijk blij mee! De foto onderaan is de eerste Poloroid die eruit is gerold. Ik moet toegeven dat ik hem hierna niet meer gebruikt heb, omdat ik echt alleen 'speciale' momenten wil vastleggen met deze camera!

Ik ben een heel blij meisje!

5.06.2014

Na regen komt zonneschijn

Dus...

Met mijn haar in een (ingevlochten!) vlecht, waar ik mezelf 's morgens in alle bochten voor had moeten wringen, stapte ik vanmiddag de trein uit. Ik was KAPOT. Na een weekje vakantie was opstaan om kwart voor 6 en tot 4 uur lijden echt even, nou ja: kut. Ik heb altijd het gevoel dat ik de week na de vakantie alleen maar bezig ben met afkicken en detoxen van al die vrijheid. Over vrijheid gesproken: die heb ik niet echt gevierd. Of als je bij Bevrijdingsdag aan een Twilight-marathon terwijl je aan school werkt denkt, dan heb ik het gevierd. Wel ben ik zondag natuurlijk 2 minuten stil geweest. Dat vind ik gewoon moeten. Het hoort erbij, uit respect. Daarom ben ik ook enorm tegen gemeenten die besloten om de dodenherdenking in verband met de 'zondag-rustdag' te verschuiven. Je kan dodenherdenking niet verschuiven, lieverd. Ongeloofelijk. Magoed, ik ben geen politicus en dat wil ik ook zeker niet worden!
Ik kwam dus uit de trein (help, ik dwaal af!). Zieke, zieke, zieke regen. Niet normaal dames en heren. Daar rende ik dan: over straat, met een enorme rugzak op de rug en een doorweekt ZARA-tasje in de hand. Want JA: madame was na school als een soort cadeautje dat ik de dag had overleefd, gaan shoppen bij ZARA. Daarover snel meer (lees: nieuw jasje!). Ik kan het niet meer aan hoor. Als het nou niet snel zomer wordt...
Vandaar deze zomerse foto's, zo'n twee weken geleden geschoten door mijn lieftallige zusje slash fotografisch genie. Drie keer raden wie haar alles heeft geleerd over le Canon? Als ik deze foto's zie, heb ik zo'n zin in de vakantie. Ik ga dit jaar voor het eerst in de zomer in Nederland op vakantie met mijn ouders. Naar Zeeland om precies te zijn. Heerlijk skaten en hardlopen op de dijk en langs het strand om daarna met een duik in zee te springen. Ten minste. Als het niet zo giet als vanmiddag.

Man, man, man...

5.04.2014

Antwerpen

Ja. Ik leef nog. Ik verdien de 'Beste Blogger of the Year'-award zeker niet, maar ik ben er nog. Het liefste blog ik als er iets gebeurd, als je begrijpt wat ik bedoel. Als ik een week lang op de bank lig, naar school ga en verder niet veel uithaal, heeft het voor mijn gevoel weinig zin om jullie daarmee lastig te vallen haha!
Gelukkig is mijn leven de laatste tijd leuk. Best wel heel erg leuk eigenlijk. Ik heb een aantal optredens gehad, weer eens naar de Primark geweest (shoplog gewenst?) en ja: een tripje naar Antwerpen. Met pasen namen Nike en ik 3 dagen lang de benen naar het land van de zachte g. We keken uit naar het winkelen, Antwerpen ontdekken via fiets en de eeuwige zoektocht naar een boze belg (niet gevonden). Hoe ging dat? Nou, zo:

à NS

Dus. Op vrijdag wij, hop in de trein. Heerlijke treinreis gehad: rustig, brede stoelen, beregezellig. Dat ging een beetje anders. De heenreis was helaas niet zo'n succes: we hadden geen zitplaatsen gereserveerd en aangezien de trein al zo'n beetje half Nederland had opgehaald, waren alle zitplaatsen al bezet. Dus lekker op onze koffers zitten, naast de wc terwijl er een kont van een meter mijn zicht blokkeert. Toen kwam het geweldige moment, waarop je denkt dat het niet erger kan. Toch wel. Terwijl we al bijna in Antwerpen waren, werd er omgeroepen dat er geen treinen tussen België en Nederland zouden rijden tijdens Pasen. Nooit meer naar huis dus.

à Vélo

Veilig aangekomen in Antwerpen hebben we de eerste dag een beetje rondgelopen en de winkelstraat bewonderd (lees: niet veel gekocht). De tweede dag wilde we graag wat meer zien dan 1 straat, dus huurde we bij ons hotel van die leuke Vélo-fietsjes. Hierop zijn we van de Grote Markt naar het Zuid gereden, om daar ontiegelijk te verdwalen, en weer terug. Tussendoor zijn we enorm veel gestopt om leuke foto's te maken, de architectuur te bewonderen (so romantic) en bomen te knuffelen. En wafels eten. Man, man, man, wat zijn die dingen hemels.

à FoMu

Eenmaal in het zuiden van het Zuid (och, ik ben zo grappig), bezochten we het Fotomuseum: het FoMu. Tijdens een eerdere trip naar Antwerpen was ik al eens in het MoMu geweest, wat ik toen erg interessant en leuk en top vond. Het FoMu konden we niet overslaan! Op het moment dat wij er waren, konden we het werk van 4 verschillende fotograven bewonderen. De foto hieronder is van de eerste fotograaf Ed van der Elsken. Hij fotografeerde een serie van documentaire, persoonlijke foto's van een groep vrienden in Frankrijk. Hierbij heeft hij een fictief verhaal gecreëerd en dit samen met de foto's uitgebracht als boek. Prachtig! Op de tweede foto zien jullie werk uit persarchief 'Le Lynx'. Allemaal hele mooie, 'normale' foto's in oude sferen. Nike vond het ook mooi zoals je kunt zien. Van de 3e 'fotograaf' heb ik geen foto's. Zijn werk was erg apart en er hingen, naast foto's, ook beeldende werken. De laatste fotograaf was onze gezamenlijke favoriet: Rinko Kawauchi. Haar werk was heel poëtisch en klein. Overal hingen enorme vierkante foto's van uitvergrote dingen. Echt een aanrader!

à Antwerpen Zoo

Make-up eraf en weer erop en op naar de dierentuin! Om de zaterdag chill af te sluiten, besloten we lekker naar de Zoo te gaan. Het was heerlijk weer en de dieren waren erg uhm... aanwezig. Zeker in geur. Maar dat mocht de pret niet drukken. Na een fotoreportage van de vele, gekleurde vogels en nog wat gekke dieren, kwam we bij de pinguins! PINGUINS! Ik houd echt van die beesten. Ze zijn zo gek en wiebelig. De kleine donder op de foto bleef maar in de lens kijken. Voelde zich de nieuwe Doutzen. Na een ijsje en nog een paar duizend foto's van de vriendjes van Nemo, gingen we terug naar het hotel om ons vol te proppen met McDonalds. In bed. Met de tv aan. Heaven.

à Pays-Bas

Om nog even terug te komen op de terugweg: de NS had vervangende bussen geregeld vanaf een ander station in België, naar Breda. Gelukkig maar! Of niet. Ik had best nog iets langer willen blijven in het land van de heerlijke frietjes en olijke mensen...

3.04.2014

Recept voor cornflakes pannenkoekjes



Iedereen die de laatste paar weken verschillende (fashion)blogs heeft gelezen, kent ze waarschijnlijk wel: de befaamde bananen pannenkoekjes. Na ze op 3 blogs te zijn tegengekomen, besloot ik om de bananen-wondertjes een kans te geven. Op een vrijdagmorgen nam ik alle ingrediënten om het recept uit te proberen. Ik had al vaak gelezen dat er veel mensen waren die de smaak een beetje vlak vonden en het ei iets teveel proefde. Dit was ook mijn probleempje. Iets teveel eiersmaak en iets te weinig 'pannenkoekensmaak'.
Vanochtend besloot ik dat ik zin had in pannenkoeken. Echte. Met ei, melk en meel. Maar waar wij eieren en melk altijd in huis hebben, kon in nergens meel vinden. Ik bedacht me: als ik pannenkoeken kan maken met banaan, kan ik het vast ook zonder meel. Dus op Google zoeken op 'pannenkoeken recept zonder meel'. Ik kreeg verschillende hits met 'meelvervangers', oftewel: producten die mensen hadden gebruikt in plaats van meel. Ik kwam vooral veel houvermout tegen, wat wij ook nooit in huis hebben. Zucht.
Nu is er iets wat wij sinds vorige zomer altijd in huis hebben; cornflakes (het was zo warm, we hebben de hele vakantie yoghurt met cornflakes gegeten als lunch). De radartjes begonnen te werken en de tandwielen begonnen te draaien. Als ik met havermout in plaats van meel pannenkoeken kan maken, dan kan dat toch ook met cornflakes? Ja! Ik ben wat gaan prutsen en het resultaat mocht er zijn. Vandaar dat ik mijn camera erbij haalde en het receptje met jullie deel. Komtie:

Wat heb je nodig? (voor 1 persoon, ongeveer 2 kleine pannenkoekjes)
Ø  1 handje cornflakes
Ø  1 ei
Ø  Melk
Ø  Boter
Ø  Kaneel- en/of poedersuiker
Ø  Een schaaltje en een vork

Het recept:
Neem een handje cornflakes en doe dit in een bakje. Gebruik een vork om de cornflakes te 'prakken' (net als de banaan!). Zorg ervoor dat dit goedje zoveel mogelijk poederig wordt, zoals meel, en gebruik eventueel je vingers om de laatste beetjes kleiner te maken. Doe hierna het ei erbij en meng met de vork. Let op: als het goedje nu al erg 'waterig' is, doe er dan nog wat meer cornflakes bij. Vervolgens kan er een scheut melk bij. Ik denk dat ik ongeveer 4 tot 5 eetlepels heb toegevoegd, maar nogmaals: ik was aan het uitproberen en heb niet precies alles gewogen en gemeten. Doe wat goed voelt: is je mengsel al erg waterig, doe er wat meer cornflakes bij. Is je mengsel wat stroperig, doe er wat meer melk bij. Hoe meer melk en cornflakes op 1 ei, hoe minder de ei-smaak van de pannenkoeken. Ik heb ook wat kaneel aan het beslag toegevoegd (een eetlepel ongeveer), maar daar kun je zelf voor kiezen. 
Doe vervolgens wat boter in een pan, bak de pannenkoeken aan beide kanten en leg ze op je bord. Kaneel en poedersuiker en eventueel stroop (lekker gezond, ahum...) en GENIETEN!
TIP! Zoals je kunt zien: bij de eerste pannenkoek was het duidelijk niet gelukt om hem om te draaien in de pan. Daarom heb ik er maar een soort kaiserschmarren-look-a-like-pannenkoek-mengsel van gemaakt. De tweede was wel gelukt. Hoe kwam dit nou? De eerste pannenkoek mislukte omdat ik hem in de pan goot als een normale pannenkoek, dus over de hele pan. Hierdoor werd deze erg dun en kreeg ik de spatel er niet onder. De tweede heb ik al een 'american pancake' gebakken, dus klein en wat dikker. Deze kreeg ik hierdoor makkelijk omgedraaid.
Laat het me weten als je de cornflakes pannenkoeken hebt geprobeerd!

2.22.2014

Eens in de zoveel tijd...

Eens in de zoveel tijd...

Heb je zo'n weekend waarin je zoveel leuke dingen hebt gedaan, dat je het lijkt alsof die 3 dagen (vrijdag is ook gewoon lekker weekend als je maar tot half 1 naar school moet) eigenlijk veel langer duurden. Vorig weekend was weer zo'n weekend. Neem een kop thee, zet een lekker muziekje op en lees mee.

Op vrijdagavond ben ik naar het Open Podium van mijn oude middelbare school geweest. Vanaf de eerste pas die ik op het schoolplein zette, voelde het raar. Ongemakkelijk. Zo van, ik hoor hier niet. Logisch ook, want ik heb mijn diploma in the pocket. Het is nu toch al zo'n half jaar geleden dat ik na 5 jaar op dezelfde school gezeten te hebben, de benenwagen (of letterlijker: de trein en de bus) naar Utrecht nam voor het ruime sop (HBO). Het lijkt me duidelijk dat ik vroeger teveel Piet Piraat heb gekeken en het lijkt me duidelijk dat ik weinig van Vlaams versta. Ik dwaal af.
Het open podium is voor mij vanaf de tweede klas een jaarlijks fenomeen geweest. Ik durf gerust te zeggen dat ik zonder, nooit de muzikant zou zijn geworden die ik vandaag ben. In de 2e klas begon het met een karaoke versie van een Taylor Swift nummer en hell no dat mijn ouders mochten komen kijken. In de 3e klas pakte ik het groter aan en deed een volledig eigen gemaakte cover van Train (HEE HEE, je weet wel welk nummer ik bedoel) en begeleide mezelf op de gitaar. In de 4e klas deelde ik het fenomeen liedjes schrijven met de rest van de school en lied ik een eigen nummer horen. In mijn examenjaar deed ik samen met beste vriend Thomas mee en de rest is geschiedenis. Of nou ja. Afijn: we wonnen en mochten optreden op Appelpop. Nee, zonder het open podium was dat me nooit gelukt.
Vandaar ook dat ik het heel erg belangrijk vond om nog eens terug te gaan. De sfeer te proeven vanaf de andere kant van het podium. En wat wás het leuk. Oud-klasgenootjes die ineens meester-pianisten bleken te zijn. Beste vriendinnen die eindelijk hun stem lieten horen. En ach, ik kon het niet laten: kijken wie de 'nieuwe-Thomas-en-Demi' zouden zijn. Wat een heerlijke avond op een plek waar ik nooit meer terug wil. Ik zit wel lekker in Utrecht. Me stadsie.

Hoop gelul over vrijdagavond; zaterdagavond, dát was pas een avond! Ik mocht 2 sets spelen in het stadcafé van Tiel (Hexagon). Totaal zonder verwachtingen van mezelf, het publiek of de sfeer ging ik blanco de avond in en kwam ik er met een felgekleurd palet weer uit. Geweldig! Ik heb bijna alleen maar eigen nummers gezongen, een tricky dingetje als je in een kroeg speelt (covers werken dan vaak beter), maar op de één of andere manier sprak ik mensen aan. Tussen het zingen door riep een willekeurige vrouw iets naar mij, wat ik heb opgeschreven. Levensveranderend. 'Jij zingt over mijn leven'. Ik denk dat een singer-songwriter niets liever zou willen horen, dan dat het publiek zich kan identificeren met jouw muziek. Wat een belevenis.
Zondag is normaal een uitrust-met-je-onesie-op-de-bank-en-een-slechte-disney-film-aan-chill-dag. Afgelopen zondag niet. Om 2 uur nam ik de trein naar Den Bosch, waar ik had afgesproken met mede-blogger Natasja. Ik ontmoette haar afgelopen herfst op Appelpop. Zondag trad een klasgenootje van mij op in W2, met zijn band Valour Up Twice. Tussen 'gemeenschappelijke vrienden' zag ik Natasja staan. Het gig-maatje was gevonden. Heerlijke muziek! Ook de band The Silverfaces die ik daarna nog gezien heb, was erg lekker! Allebei in de psychedelische sferen. Hierna had ik nog kunnen genieten van Birth Of Joy, maar ik koos voor de weg naar huis aangezien mama lekkere bami had gemaakt. Helaas liet ze mijn bord met het allerlaatste beetje bami op de grond vallen (aka bami letterlijk overal, satesaus op de keukenkastjes). Ik ben naar de snackbar gefietst en heb onvrijwillig een frietje en een frituur-loempia op. Wat een heerlijke kut-afsluiter van een geweldig leuk fantastisch heerlijk weekend!

Dat gebeurt ook maar eens in de zoveel tijd.

The Silverfaces
Mooie verlichting in Den Bosch

PS. Heel verwarrend, zo'n verhaal over een weekend van een week geleden maar ik moest dit nog even delen!